Porter bałtycki

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Marcowe

Piwo marcowe jest piwem dolnej fermentacji, oznacza to, że do jego produkcji użyto drożdży, które podczas procesu fermentacji opadają na dno zbiornika, dzięki czemu piwo zyskuje wysoką klarowność. Sama fermentacja natomiast zachodzi w stosunkowo niskiej temperaturze (5-13°C).

Marcowe piwo charakteryzuje się pomarańczowo-miedzianą barwą oraz charakterystyczną, zwartą i trwałą pianą o białym bądź kremowym kolorze. W smaku wyczuwalne są nuty słodowe jednak bez dominujących aromatów karmelowych, kawowych bądź owocowych. Pierwszym odczuwalnym smakiem jest słodki z czasem przechodzący w wytrawny. Aromat przypomina zapach skórki od chleba lub przypieczonego tosta. Zawartość alkoholu w piwie marcowym nie przekracza 6, 2 % objętości. Ekstrakt końcowy zaś 3-5°Blg.
​
Piwo marcowe zawdzięcza swoją nazwę miesiącowi, w którym jest warzone. Gatunek ten powstał w Bawarii, kiedy to tamtejszy dekret z 1553 roku zakazywały warzenia piwa latem ze względu na duże ryzyko powstawania pożarów. W celu zaspokojenia potrzeb amatorów piwa browarnicy zaczynali produkcję tego trunku już w marcu, wykorzystując do tego ubiegłoroczne zapasy słodu.

Radler

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Koźlak

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Helles

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Lager wiedeński

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Koźlak lodowy

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Pils

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Lite Lager

Porter Bałtycki to piwo wytwarzane przy użyciu dwóch rodzajów słodu: monachijskiego oraz wiedeńskiego. Dodatkowo używa się się również pełniącego rolę zasypu słodu czekoladowego. Do produkcji tego piwa używa się chmielu z rodzaju kontynentalnego. A drożdże poddawane są fermentacji sposobem dolnym. Jeżeli jest wykorzystywany drugi rodzaj tzw.górny wówczas cały proces musi odbywać się w bardzo niskiej temperaturze.

Barwa powstałego piwa powinna być ciemnoczerwono-miedziana lub ciemnobrązowa, ale w żadnym wypadku czarna. Piana w kolorze beżowym lub żóło-brązowym.

Smak piwa może przypominać karmel, toffi, melasę a nawet lukrecję. Słody powinny degustatorowi kojarzyć się z kawą i czekoladką. Wrażenie po wypiciu powinny przywoływać skojarzenia z suszoną śliwką, rodzynkami, owocem figi, wiśnią a także winem i sherry.

Zawartość alkoholu w tym rodzaju piwa to od 8,1 do 10 %.

Zakres goryczki IBU to średnio od 21 do 40.

Piwo o nazwie Porter Bałtycki powstało jako alternatywa dla piwa angielskiego, które na masową skalę było sprowadzane do Polski w XVIII wieku.

W skutek nałożonych przez Napoleona ograniczeń Rosja i kraje bałtyckie postanowiły stworzyć swój własny rodzaj brązowego napoju. Inspiracją miało być piwo pochodzące z Wielkiej Brytanii imperial stoutu. Metody wytwarzania zaczerpnięte zostały z Niemiec i odpowiadają piwu Bock, polski Koźlak. Porter Bałtycki opiera się na wzorach najmocniejszych angielskich rodzajów. W przypadku polskiej odmiany dopuszczalne jest stosowanie fermentacji metodą górną. W oryginalnej jest to niedopuszczalne.

Tmave

Ciemne a zarazem lekkie piwo tmave, jest piwem dolnej fermentacji. W aromacie delikatnie wyczuwalne są zapach ciemnego chleba oraz nuty karmelowe. Również aromat chmielowy wyczuwalny jest na poziomie niskim oraz średnioniskim. W smaku można wyróżnić chlebowe, lekko orzechowe nuty oraz chmiel o ziołowo-korzennym charakterze. Występuje łagodna, krótka i chmielowa goryczka. Barwa tmave miedziana do ciemnobrązowej, a piana jasnobrązowa i trwała. Zawartość alkoholu waha się miedzy 3,8% a 4,6% objętości, a początkowy ekstrakt wynosi 10-11° Blg. Swoim charakterem przypomina nieco ciemne piwa z Bawarii, jednak różni się od nich wyraźniejszymi nutami chmielowymi.
​
Piwa tmave warzone są w tradycyjnym czeskim stylu głownie ze słodu pilźnieńskiego, jasnych i ciemnych słodów karmelowych oraz dodatków słodów czekoladowych. Do warzenia tmave wykorzystuje się chmiel Zatecky, co sprawia, że staje się ono lekkie, stworzone do szybkiego wypicia. W Czechach tmave znane jest od wieków i do dziś cieszy się dużą popularnością.

Polot-mave

Polotmave jest słodowo-chmielowym, półciemnym piwem dolnej fermentacji, produkowanym z regionalnych składników. Cechuje się słodowo-chmielowym aromatem z tostowymi, chlebowymi oraz orzechowymi nutami. Dodatkowo wyczuwalne są aromaty śliwkowe, jagodowe, miodowe oraz toffi. Smak zbilansowany z wyczuwalną goryczką oraz z akcentami chlebowymi, ciastkowymi, ale także owocowymi. Polotmave cechuje się złoto pomarańczową lub jasnomiedzianą barwą. Piana jest biała, zwarta oraz trwała. Zawartość alkoholu wynosi od 4,4% do 5,4% objętości.

Istnieją browary, w których polotmave otrzymywane jest poprzez pomieszanie piwa ciemnego z jasnym. Bowary mające w swojej ofercie Polotmave lezak warzą je przez cały rok, natomiast Polotmave special powstają z okazji świąt np. Wielkanocnych, Świętego Wawrzyńca, Bożego Narodzenia itd. Popularne staje się także warzenie polotmave z dodatkiem słodu wędzonego. Z założenia trunek ten ma łączyć w sobie chmielową goryczkę będąca cechą charakterystyczną piw ciemnych oraz orzeźwienie typowe dla piwa jasnego.

Schwarzbier

Schwarzbier jest ciemnym, orzeźwiającym piwem dolnej fermentacji. W aromacie wyczuwalne są orzechowe oraz kawowe nuty oraz delikatne korzenne i ziołowe akcenty. W smaku wyczuwalne są orzechy włoskie, gorzka czekolada oraz kawa. Występuje średnioniska wyczuwalność szlachetnych odmian chmieli. Piwo cechuje się dobrym zbilansowaniem, przez co żaden ze smaków nie jest dominujący. Schwarzbier charakteryzuje się ciemnobrązową, niemalże czarną barwą z rubinowymi bądź brązowymi refleksami. Piana średniotrwała, zwarta, o beżowym bądź brązowym kolorze. Zawartość alkoholu kształtuje się na poziomie od 3,8% do 5,5% objętości.  
​
Historia tego piwa sięga aż 1390 roku. Początkowo było piwem górnej fermentacji, warzonym w mieście Brunszwik. Tam produkowano pierwsze trunki w tym stylu, o nazwie Braunschweiger Mumme. Były one szczególnie lubiane przez marynarzy, bo dzięki swoim właściwościom długo zachowywały świeżość, nawet podczas tropikalnych rejsów. Dzięki temu, że piwo to było kaloryczne i odżywcze chroniło ich także przed szkorbutem. Z czasem piwowarzy zaczęli udoskonalać swoje wyroby, zaczęto warzyć ciemne piwo metodą dolnej fermentacji, aż powstał Schwarzbier. Nazwy tej użyto po raz pierwszy w 1543 r. w dokumencie z Turyngii. Obecnie trunek ten jest popularny w Niemczech, jako regionalna specjalność.

Jasny Lager

Jasny lager jest orzeźwiającym piwem dolnej fermentacji, które charakteryzuje się wysokim poziomem odfermentowania. Aromat jest łagodny, słodowy z nutami chlebowymi lub zbożowymi. Nuty chmielowe są słabo wyczuwalne lub nie ma ich wcale. Zarówno w aromacie jak i smaku można wyczuć delikatne akcenty jabłkowe, gruszkowe bądź bananowe. Dodatkowo w smaku pojawiają się biszkoptowe, tostowe, a nawet kukurydziane akcenty.  Słód ani chmiel nie są wyraźnie dominujące. Występuje delikatna, chmielowa goryczka. Jasny lager jest piwem klarownym o jasnozłotej barwie. Występująca piana jest biała, średniozwarta, raczej nietrwała i niska. Zawartość alkoholu wynosi 4,6% - 6,2% objętości. Lekkość i właściwości orzeźwiające jasnego lagera sprawiają, że jest najpopularniejszym gatunkiem piwa na świecie.
​
Historia jasnego lagera ma związek z prohibicją panująca w USA , Wielkim Kryzysem lat 30. oraz II Wojną Światową. Wysokie ceny surowców i ograniczony popyt zmusiły browarników do maksymalnego ograniczenia kosztów produkcji. W tym celu zaczęto używać tańszych słodów, na przykład kukurydzianego lub ryżowego, oraz ograniczać ilość chmielu. Zaczęto także warzyć trunek o wyższym ekstrakcie, żeby następnie rozcieńczyć go wodą. W taki sposób powstawały pierwsze jasne lagery, które z czasem, dzięki stosunkowo niewielkim kosztom wyprodukowania i przystępnej dla konsumenta cenie, zyskały dużą popularność na całym świecie.  

Dunkel

Dunkel jest pszenicznym piwem charakteryzującym się bursztynową, miedzianą bądź brązową barwą oraz wyraźnym zmętnieniem pochodzącym od użytych słodów oraz zawieszonych w trunku drożdży. W aromacie dunkela można wyczuć bananowe oraz goździkowe nuty. Zdarzają się także niskowyczuwalne aromaty wanilii, gumy balonowej oraz czekolady. Chmiel nie powinien być wyczuwalny natomiast słodowość zaakcentowana jest aromatem chleba, karmelu i zbóż. Smak łagodny, pozbawiony goryczki z wyraźnymi nutami ziaren, pieczywa tostowego, skórki chlebowej. Podobnie jak w aromacie wyczuwalne są banany oraz goździki. Beżowa bądź biała piana charakteryzuje się bujnością oraz dużą trwałością. Zawartość alkoholu w piwie dunkel kształtuje się na poziomie 4,5% - 5,5%.
​
Już w średniowieczu, w Bawarii warzono piwa pszeniczne. Jednak złe warunki atmosferyczne, choroby oraz szkodniki powodowały niedobór w zapasach tego zboża, z którego wypiekano także pieczywo. Z tego powodu w 1447 r. rada miasta Monachium wydała zakaz używania pszenicy do warzenia piwa. Z czasem jednak, w 1520 r., książe Wilhelm IV zezwolił na warzenie pszenicznego trunku szwedzkiemu rodowi Degenberg. Z biegiem lat zaczęto otwierać browary warzące pszeniczne piwa w prawie wszystkich bawarskich miejscowościach, a w szczytowym momencie dochód z ich sprzedaży stanowił 30% wszystkich wpływów do budżetu księstwa. Na przestrzeni wieków piwo pszeniczne traciło na wartości, by swój renesans przeżyć znów w latach 80. XX wieku. Dziś jest popularnym gatunkiem zwłaszcza na południu Niemiec.